Mijmering Inclusie

Mijmering Inclusie

Productgroep BBMP 04 2026
€ 4,95
Gratis voor abonnees.

Omschrijving

‘Kinderen kijken eerst naar wie iemand is. Niet naar het dossier. Niet naar de indicatie. Niet naar de beschikking.’

Inclusie. We hebben inclusieve kinderopvang, inclusief onderwijs, de inclusieve samenleving. We maken beleidsplannen, routekaarten, programma’s en tijdlijnen. Voor onderwijs is er een stip op de horizon in 2035, voor de kinderopvang in 2040. Er zijn programmaleiders, projectgroepen en werksessies. Allemaal met de beste intenties. En toch blijf ik ergens denken: hoe zijn we op het punt gekomen dat we een speciaal woord nodig hebben voor iets wat zo vanzelfsprekend zou moeten zijn?
Tijdens een bijeenkomst met kinderen van Blosse vroeg iemand eens wat ze vonden van kinderen die anders zijn. Een van hen haalde zijn schouders op en zei: ‘Iedereen is anders, dat is toch normaal?’

Eenvoudig
Die uitspraak bracht me terug naar de tijd dat mijn eigen kinderen op de peutergroep zaten. In die groep zat een meisje met het syndroom van Down. Als ik terugdenk aan die periode, herinner ik me niet zozeer haar beperking.
Wat me vooral is bijgebleven, is de vanzelfsprekendheid waarmee zij onderdeel was van de groep. Ik zag pedagogisch professionals die haar niet bekeken door de bril van een diagnose. Ze hoorde er gewoon bij. Punt.
Er was geen discussie over ‘of het wel kon’. Geen afweging over of ze wel paste binnen het systeem. Er was een brede pedagogische basis waarin zij zich zichtbaar veilig en prettig voelde. En als ze gedrag liet zien dat misschien niet iedere peuter liet zien, dan werd daar niet met een oordeel naar gekeken. Er was liefde. Aandacht. Nieuwsgierigheid. Geduld.
Voor mij als ouder was dat misschien wel het meest waardevolle. Er werd niet gefluisterd op het schoolplein. Geen geroezemoes onder ouders over ‘dat meisje’. Ze was gewoon een van de kinderen. Net zoals de anderen.
Het mooie is: in het dorp waar ik nog steeds woon en waar zij ook woont, is dat eigenlijk nooit veranderd. Ze hoort erbij. Mensen kennen haar. Groeten haar, en maken een praatje. Niet omdat ze inclusief willen zijn, maar omdat ze onderdeel is van de gemeenschap. Misschien zit daar wel een belangrijke les.