Meer regels minder kwaliteit

Omschrijving

Professionalisering in de kinderopvang is ontzettend belangrijk. Maar in de praktijk stapelen cursussen, kwalificatie-eisen en verantwoordingssystemen zich op tot een last die de professional uitput in plaats van versterkt. We willen het beter maken, maar maken het zwaarder.

We kennen haar allemaal. De pedagogisch professional die vanuit haar natuur precies doet wat ze moet doen. Die kinderen ziet, aanvoelt en begrijpt. Die zich jarenlang heeft bijgeschoold, herkansingen heeft gedaan en uiteindelijk toch is uitgestroomd. Niet omdat ze slechter was geworden in haar werk, maar omdat ze niet voldeed aan een gestandaardiseerde toets.

Waar het werkelijk om gaat
En de druk ligt niet alleen bij haar. Ook als organisatie zijn we massaal aan de slag gegaan met het voldoen aan nieuwe eisen. Uren besteed aan het herbeoordelen van diploma’s, overleggen met opleidingsinstituten en administratieve rompslomp. Tijd die we niet hebben besteed aan waar het werkelijk om gaat: de kwaliteit van de kinderopvang.
Begrijp me niet verkeerd. De professionalisering van de sector is nodig en ik onderstreep de ambitie om als kinderopvang gelijkwaardig te zijn aan het onderwijs. We dragen bij aan de ontwikkeling van kinderen, en dat juist tijdens de meest kritieke periode van hun leven: de eerste vier jaar. Maar de manier waarop we professionaliseren klopt niet. Te veel verplicht, te weinig betekenisvol en onvoldoende aansluitend bij de dagelijkse praktijk van een MBOprofessional in een drukke groep. 

Aanwezigheid en afwezigheid tegelijk
En het wordt nog ingewikkelder. Want de eisen spreken elkaar ook tegen. Neem de Wet IKK, die de taaleis, beroepskracht-kindratio, het beroepskracht-kindratio stelt: er moeten voldoende handen op de groep zijn. Maar diezelfde wet legt zoveel scholings- en administratieverplichtingen op dat professionals structureel tijd kwijt zijn buiten de groep. Je verplicht aanwezigheid en afwezigheid tegelijk.
Daarnaast zijn er verplichte bijscholingen, risico-inventarisaties én coaching op de werkvloer. Die coaching is op zich een goed idee, leren vanuit de dagelijkse praktijk, dicht bij de kinderen. Maar als coaching een verplicht vinkje wordt, verliest het precies de kracht die het zou moeten hebben.