Kopgroep kinderopvang

Omschrijving

De kopgroep neemt de lezers mee in een gesprek tussen Mats en zijn ouders. Zomaar een gesprek aan de eettafel. Wat voor ons volwassenen bijzonder lijkt, is voor Mats de normaalste zaak van de wereld. Duh!

Verhalen als die van Mats laten zien hoe kinderen hun wereld ervaren: niet in onderwijs, kinderopvang, sport of welzijn, maar als één dag waarin alles met elkaar verbonden is. Misschien is dat wel het beste argument om de schotten tussen sectoren te laten verdwijnen.

Aan tafel!
‘Hoe was je dag?’ vraagt papa.
‘Gewoon goed’, zegt Mats tussen twee happen pasta door.
‘Gewoon?’ lacht mama. ‘Je was vandaag op school, op de bso en bij voetbal. Daar heb je vast iets meegemaakt.’
Mats kijkt op. ‘Dat zeggen jullie altijd.
Alsof dat verschillende dingen zijn.’
‘Zijn die dat niet dan?’ vraagt papa.
‘Nee joh’, zegt Mats. ‘Vanmorgen hielp meester Sam me met rekenen.
Vanmiddag maakte ik met Fatima een K’nex-baan en daarna voetbalde ik met Jamal.’
Hij denkt even na. ‘Eigenlijk is dat toch allemaal hetzelfde. Gewoon mijn dag. De hele dag kom ik overal bekenden tegen, leer ik van alles en doe ik leuke dingen.’
Papa en mama kijken elkaar even aan.
Mats neemt nog een hap pasta.
‘En nu iets belangrijks’, zegt hij. ‘Mogen we vanavond voetbal kijken?’
Natuurlijk verlopen gesprekken aan de keukentafel niet precies zo. Maar stel je voor dat dit voor ieder kind de werkelijkheid is. Eén brede ontwikkelomgeving waarin onderwijs, kinderopvang, sport, cultuur, welzijn, zorg en de wijk vanzelfsprekend met elkaar verbonden zijn.
Waar kinderen gedurende de hele dag leren, spelen, bewegen en ontdekken, zonder dat zij merken bij welke organisatie iemand hoort.
Voor volwassenen zijn dit verschillende systemen. Voor Mats is het gewoon zijn dag. Juist daarin zit de spiegel die Mats ons voorhoudt. Als we de ontwikkeling van kinderen echt centraal zetten, organiseren we de dag van Mats niet vanuit organisaties of sectoren, maar rondom het kind. Dat is de essentie van ‘it takes a village to raise a child’.