De Jurist

Omschrijving

Op het bureau van iedere bestuurder in de kinderopvang stapelt zich een dossier op dat zelden hardop wordt besproken: de opleidingencatalogus met legio mogelijkheden. Tel alles bij elkaar op en je zou denken dat we de best opgeleide sector van Nederland zijn. Dat is niet zo.

Op die vraag bestaat een antwoord, en het staat in geen enkele routekaart. Het luidt: je mag echt alles organiseren rondom dit kind. En je staat er alleen voor.
De discussie gaat zelden over abstracte kinderen die ‘anders’ zijn. Het gaat over een kind met een indicatie waar geen zorg voor komt, of gedrag waar de specialistische zorg pas over een jaar aan toe is.
Sinds 2015 is de gemeente verantwoordelijk voor die zorg. De gemeente heeft ook de wachtlijst. En de gemeente weet dat de enige voorziening zonder toelatingsdrempel, zonder indicatiestelling en zonder wachtlijstverantwoording de reguliere kinderopvang is. Dus komt het kind bij ons. Niet omdat wij de beste plek zijn, maar omdat wij de enige open deur zijn.

Niets
Wat wij daarvoor krijgen is niets. Geen indicatie, geen budget, geen ruimte in de BKR-ratio. De handreiking Op weg naar inclusieve kinderopvang, in 2025 opgesteld in opdracht van SZW, OCW en VWS, schrijft het zelf op: ‘In Nederland ontbreekt een landelijk kader en specifieke wetgeving voor inclusieve kinderopvang.’ En over de zorgprofessional die zo’n kind moet begeleiden, zegt de handreiking: ‘Hou er rekening mee dat de inzet van de jeugdzorgprofessional niet meetelt voor de BKR.’ Lees die laatste zin nog een keer.

Je haalt deskundige handen op de groep, voor een kind dat je anders niet aankunt… en voor de toezichthouder bestaan die handen niet. Het ratio-instrument beboet exact het gedrag dat wij inclusie noemen.
Wat de kinderopvang wél houdt: de verantwoordelijkheid. Voor álle kinderen op die groep (art. 1.49 Wko), voor je beroepskracht (art. 3 Arbowet), en de plicht om ‘doeltreffende aanpassingen te verrichten, tenzij deze voor hem een onevenredige belasting vormen’ (art. 2 Wgbh/cz) – die volgens het College voor de Rechten van de Mens sinds juli 2024 ook voor het reguliere kinderdagverblijf geldt.
Je mag dus niet zomaar nee zeggen. En wat ‘onevenredig’ is heeft niemand ingevuld. De aanpassingsplicht ligt bij de kinderopvang, het geld en de wachtlijst liggen bij de gemeente. En die stuurt je wél een last onder dwangsom als de ratio vier weken geleden een kwartier niet klopte. Dit heet normaliseren. 
Dit alles is geen ongeluk. De hervormingsagenda jeugd kent een besparingsopgave tot 1 miljard euro structureel. De route daarheen heet normaliseren en het afbakenen van de reikwijdte van de jeugdhulpplicht.