In steeds meer gebouwen zitten onderwijs en kinderopvang letterlijk onder één dak. Kinderen lopen van klas naar opvang, van schoolplein naar bso-ruimte, van leerkracht naar pedagogisch professional. Voor hen is het vaak één plek. Eén gebouw. Eén vertrouwde omgeving. Maar voor de volwassenen om hen heen voelt het in de praktijk niet altijd als één geheel.
Vrolijke gilletjes klinken door de gang. Een groepje kinderen rent voorbij. Ze hebben plezier, zijn net uit school en zitten vol energie. Voor de pedagogisch professional van de bso is het herkenbaar: kinderen schakelen om van schooltijd naar vrije tijd. Even bewegen, lachen, ontladen. In een lokaal verderop kijkt een leerkracht op van zijn werk. De eerste keer laat hij het gaan. De tweede keer zucht hij. Maar als de kinderen voor de derde keer voorbijrennen, klinkt het ineens door de gang: ‘Is het nu afgelopen? Niet rennen!’
Vanuit de bso hoor je het gebeuren. Je schrikt. Niet omdat je het niet begrijpt, want natuurlijk snap je dat een leerkracht rust nodig heeft. Maar je voelt ook iets anders. De kinderen bedoelden er niets mee. Ze waren vrolijk. En ineens vraag je je af: wat zijn eigenlijk de afspraken over rennen, spelen en geluid in de gang? Wie heeft die afspraken gemaakt? En hoe reageren we samen hierop?
Twee werelden in één gebouw
School en opvang werken geregeld naast elkaar, maar nog niet altijd met elkaar. Dat is jammer, want juist in die samenwerking ligt veel kracht. Voor kinderen, voor ouders en zeker ook voor professionals. Wie in een kindcentrum of schoolgebouw werkt, herkent waarschijnlijk de kleine momenten waarop samenwerking ineens schuurt. Niet in grote conflicten, maar in gewone situaties op een gewone dag.
Je bso-kinderen zitten in de schoolbibliotheek gezellig te lezen. Een paar kinderen liggen uitgestrekt op de bank, met boekjes om zich heen. Op de grond liggen wat opengeslagen boeken. Je loopt erlangs, kijkt even en ziet: het is rustig, de kinderen lezen, alles lijkt in orde.
Net als je door de klapdeur loopt, hoor je achter je een boze stem. ‘Hé, hoe vaak moet ik het nog zeggen? Dit is niet voor de bso. Opruimen en wegwezen.’
Je schrikt. Je voelt dat je eigenlijk iets moet doen, maar je weet niet goed wat. Mag de bso de bibliotheek gebruiken? Onder welke voorwaarden? Zijn daarover afspraken gemaakt? Met wie? En weten de kinderen, de pedagogisch professionals, de leerkrachten en de conciërge hetzelfde?
Verschillende perspectieven
Vaak ontstaan dit soort situaties niet omdat iemand iets verkeerd bedoelt. Ze ontstaan omdat afspraken niet voor iedereen even duidelijk zijn. Omdat school en opvang dezelfde ruimte delen, maar soms vanuit een andere logica kijken.