Een kind dat thuis Arabisch spreekt en op de opvang Nederlands, spreekt niet één taal te weinig, maar één taal méér. Dat lijkt een klein verschil in kijken, maar voor de pedagogisch professional blijft het een belangrijk uitgangspunt. Want door meertaligheid niet te benaderen als probleem, maar als rijkdom, ontstaan er kansen. Voor taalontwikkeling, maar ook voor zelfvertrouwen, verbinding en de brede ontwikkeling van een kind.
Stel je voor: een peuter komt ’s morgens de groep binnen. Thuis hoorde hij bij het ontbijt vooral Pools. Onderweg praatte zijn moeder Pools tegen hem en op de groep klinkt ineens Nederlands. Misschien zegt hij nog weinig. Misschien zoekt hij naar woorden of gebruikt hij talen door elkaar. Het is verleidelijk om dan vooral te kijken naar het Nederlands dat er nog niet is. Maar daarmee missen we wat het kind al wél meebrengt: woorden, begrippen, ervaringen en verhalen in een andere taal. Die thuistaal is geen hindernis om goed Nederlands te leren spreken. Het is een fundament waarop verder gebouwd kan worden. Een kind dat in de thuistaal begrijpt wat ‘groot’, ‘verdrietig’ of ‘delen’ betekent, hoeft dat begrip niet opnieuw te leren. Het leert er een Nederlands woord bij.
Daarom hoeft de pedagogisch professional de thuistaal niet buiten de deur te houden. Integendeel. Een begroeting in het Turks, samen tellen in het Arabisch of vragen hoe je ‘hond’ in het Oekraïens zegt, geeft een kind een belangrijke boodschap: jouw taal hoort er ook bij. En daarmee zeg je eigenlijk: jij hoort er ook bij.
Taal groeit in contact
Een rijke taalomgeving betekent niet dat de hele dag zoveel mogelijk woorden op een kind worden afgevuurd. Taal groeit juist in betekenisvolle interactie. Tijdens het aankleden, fruit eten, bouwen, buitenspelen en natuurlijk tijdens het voorlezen. Daar ligt een prachtige rol voor de pedagogisch professional. Benoem wat een kind doet, geef woorden aan gevoelens, stel echte vragen en geef het kind tijd om te antwoorden.