De taal van klei

De taal van klei

Productgroep KIDDO 04 2026
€ 3,95
Gratis voor abonnees.

Omschrijving

Als kinderen vaker werken met klei, kunnen ze steeds beter alle mogelijkheden van het materiaal benutten. De nieuw opgedane vaardigheden helpen de kinderen om zich steeds beter uit te drukken. Waar de gesproken taal soms tekortschiet, kunnen kinderen in klei zoveel vertellen. Het maakt communiceren mogelijk op een hele nieuwe manier.

Wie Perron binnenkomt, stapt een wereld binnen gemaakt voor jonge kinderen. Perron 07, een kinderopvang-alternatief is gevestigd in een oud schoolgebouw in Den Haag. Het pand is in 2014 helemaal gerenoveerd: een pedagogisch ontwerp voor spelen, denken, maken en leren. Devi Roebers is de atelierista: al vijfentwintig jaar werkt zij vanuit haar beeldende achtergrond met jonge kinderen in de Sporen pedagogiek. Ze vertelt over een ochtend op Perron, wat er zoal gebeurde en geleerd werd, maar ook wat er nodig is om zo’n ochtend mogelijk te maken.

Familiecollage

Na de vakantie, tijdens de samenkomst in de ochtend, komt er een levendig gesprek op gang. Kinderen praten over logeren bij oma. We pakken de familiecollage erbij, gemaakt door ouders met foto’s en beelden van thuis: ‘Kijk, mijn oma, ze heeft krulletjes bovenop. Ze zijn wit. En ze heeft een gouden ‘bel-oor’, zie je dat?’ vraagt Zara (3,8 jaar). Lara (3,4 jaar) kijkt en wijst dan naar haar eigen collage; ‘Dit is mijn grote papa. Hij heeft een baardje, jouw papa heeft zich nog niet ‘geroggeren.’ Ze wijst naar de foto op de collage van Tessa (3,6 jaar).

Na de samenkomst gaan we met een klein groepje kinderen aan het werk. Er liggen kartonnetjes klaar in diverse maten. We vragen de kinderen de grote papa met stoppelbaard, de oma met witte krulletjes of het nieuwe babyzusje te tekenen; een klein kartonnetje voor het kleine zusje, een hele lange voor de papa. Het wordt zo een hele verzameling.

Daar is oma!

Na het tekenen pakken we de gele klei erbij. Doordat we al tekenend stil hebben gestaan bij de familieleden en hoe ze eruitzien, zijn de kinderen zich meer bewust van specifieke details. Ieder kind krijgt een rechtopstaande homp klei voor zich: een suggestie van een rechtopstaand figuur. ‘Kijk, wie staat daar? Zou dat jouw oma kunnen zijn?’ Met hierbij een verwijzing naar de tekeningen, die we met de woorden hebben verzameld en die samen een stroom ideeën op gang brengen, hun weg vindend naar de klei: ‘Ja, dat is mijn oma’, zegt Zara. ‘Ik moet witte krulletjes maken.’ We pakken de witte klei erbij. Met precieze bewegingen van haar vingers maakt Zara een piepklein rolletje en legt die in een bochtje op de oma. De oorbellen, kleine oogjes en grote armen worden ook toegevoegd, zelfs handen met piepkleine vingertjes volgen. De ‘kleilijm’ (kleislib gemaakt van opgedroogde en tot poeder gemaakte klei met water) verbindt de nieuwe onderdelen aan het figuur.